توآغاز رفتن من بودی

آمدن‌ات آغاز رفتن من بود
خیلی دیر بود

چمدان‌م به تن‌م بود و راهی بودم

آمدن‌ات شکوه داشت برام
اما فاصله رقیب پیروز تو بود

تمام مرا مال خودش کرده است

و من معتاد باختن‌ به فاصله شده‌ام

دکمه‌های پیرهن‌ام

دست‌هات را گم کرده‌اند

از بس دیرآمدی

و از بس مغروراند

بازنمی‌شوند دیگر

حتی با دست‌های خودم

شاید معجزه بلد باشی

اما فاصله تن‌م را خوب می‌شناسد

و به احساس‌ات می‌خندد

خندیدن به احساس‌ات را تاب نمی‌آورم

معتاد هستم به باختن

اما دلیل نمی‌شود تورا هم مغلوب کند

چه روزهای دوری بود

مثل برف آب شد در دست‌هام

فاصله نباشد با زمستان سر می‌کنم
و تا زمستان بعد

نیمی از کره را پیموده‌ام

ومعلوم نیست کجا باشم

می بینی؟

تن‌م چقدر سربه هوا شده‌است؟

احسا‌س‌ت را تن‌ات کن

خواهش می‌کنم

نمی‌خواهم پیروز نشوی

نگهدارش باش

بجنگ برای نباختن‌خودت

دعا می‌کنم برات

و خدا نگهدارت

برای یاسمن